Gü­zel ola­rak ne­yi ya­za­bi­lirm? İçe­ri­sin­de bu­lun­du­ğu­muz mü­ba­rek Ra­ma­zan ayı­nın 23 Ağus­tos’ta­ki gü­zel yaz’ını mı, yok­sa Ada­na’nın ka­vu­ru­cu sı­ca­ğın­dan ka­çıp ta­til yap­ma şan­sı bu­lan­la­rı mı?
Ya da ta­til im­ka­nı bu­la­ma­yıp pa­za­rı­nı ev­de ge­çir­mek zo­run­da ka­lan ga­ri­ba­nı­mı mı?
Ve­ya her­şe­ye rağ­men, ha­ya­ta sa­rı­lıp eşi­ni, ço­cu­ğu­nu ev­den çı­ka­rıp pa­ra­sız da ge­zi­le­bi­len park­lar­da do­laş­tı­ran, ça­yı­nı dem­le­yen, ha­ya­ta küs­me­miş in­san­la­rı­mı mı?
Yaz pa­ra­sı olan­lar için gü­zel bir mev­sim. Du­ru­mu ol­ma­yan­lar için ise, sı­cak bir ka­bus.
Yıl­lar yıl­lar ön­ce, yaz ay­la­rın­da Ada­na­lı­lar bu­la­bil­dik­le­ri ula­şım araç­la­rıy­la, ge­nel­lik­le Ka­ra­taş’a gi­der­ler­di. Ki­mi ai­le­ler ça­dır ku­rar, ki­mi de gü­nü bir­lik ko­nak­lar­lar­dı. Biz­ler her ha­lu­kar­da de­niz­den çık­maz, bir ta­til gü­nü­nün so­nun­da sı­cak­tan kav­ru­lup haf­ta­lar­ca ya­nar­dık... Ama yi­ne de mut­luy­duk...
Şim­di et­ra­fı is­ti­la edi­len ün­lü Ka­ra­taş pla­jı­nın kum­sa­lın­da ta­bi­ri ca­iz­se iğ­ne at­san ye­re düş­mez­di. Her­kes hu­zur­lu, her­kes ge­le­cek için umut­lu ola­rak şeh­re dö­ner­di. Bu­nun ya­nın­da Ka­ra­taş’tan ta­til­ci­ler bi­le is­ti­fa­de eder, ki­mi tat­lı sa­tar, ki­mi buz sa­tıp ta­til pa­ra­sı­nı çı­ka­rır­dı.
Yer­li hal­kı, ba­lık­çı­sı, es­na­fı der­ken, ya­zın ni­met­le­rin­den her­kes bir şe­kil­de is­ti­fa­de eder­di. Geç­ti­ği­miz haf­ta, ga­ze­te­mi­zin man­şe­tin­de bu­gün­kü Ka­ra­taş’ın ka­ram­sar bir tab­lo­su an­la­tıl­dı. Bu­na her Çu­ku­ro­va­lı gi­bi ben de üzül­düm. Ta­bi­i ki ça­dır­la­rın il­kel gö­rün­tü­sü kal­dı­rıl­ma­lıy­dı, ama o muh­te­şem kum­sal­lı plaj ki­ra­ya ve­ril­me­me­li, her­ke­se açık bir ko­nu­ma ge­ti­ril­me­liy­di.
Be­le­di­ye de da­ha do­lay­lı kay­nak­lar­dan ge­lir el­de et­me­liy­di. Ben bu pa­zar, ma­ale­sef Mer­sin sa­hil­le­rin­dey­dim. Ada­na­lı­lı­ğı­ma ge­lin­ce, man­gal­da kül bı­rak­ma­yan ben, ni­çin Mer­sin’i ter­cih et­miş­tim?
Gön­lüm is­ter­di ki, bur­nu­mu­zun di­bin­de­ki ay­nı ha­va­yı, ay­nı do­ğa­yı kok­la­dı­ğım in­san­lar­la be­ra­ber ola­bil­mek­ti. Ne ya­lan söy­le­ye­yim, ön­ce­lik­le git­tik­çe kö­tü­len­me­ye baş­la­yan Ka­ra­taş ima­jın­dan yo­lun bo­zuk­lu­ğun­dan, ora­da­ki ko­nak­la­ma te­sis­le­ri­nin olup ol­ma­dı­ğı­nı tam bil­me­di­ğim­den gi­de­me­dik ben ve yurt­dı­şın­dan ge­len mi­sa­fir­le­rim.
Adı­nı Ha­san şaş’la duy­duk­la­rı bu sa­hil bel­de­mi­ze gö­tü­re­me­dim (bir sür­priz­le kar­şı­la­şa­ca­ğım kor­ku­suy­la). Çün­kü Ka­ra­taş­lı bi­le il­çe­le­ri­nin pis, ba­kım­sız, ge­liş­miş­lik­ten uzak ol­du­ğu­nu söy­lü­yor. Bun­da ka­ba­hat­li Ka­ra­taş­lı­lar mı, Ka­ra­taş’a gi­dip de um­duk­la­rı­nı bu­la­ma­yan ta­til­ci­ler mi, yok­sa bu gü­zel de­ni­ziy­le ün­lü il­çe­yi ta­nı­ta­ma­yan Baş­kan ve yö­ne­ti­ci­le­rin­de mi?
Her ne sebeple olursa olsun, Adanamızın denize en yakın ve tek sahilini bu hale getirmemeliydik.
İçim burkularak, yazdığım bu satırları gelecek yaz tekrarlamak istemiyorum. Artık Karataş’ın duble yolu bitsin. Tesisler, halkın da yararlanabileceği konuma getirilsin.

Yazarın Tüm Yazıları İçin Tıklayınız »