Son gün­ler­de ül­ke­miz­de ya­şa­nan şa­şır­tı­cı olay­lar­dan do­la­yı,ede­bi­yat­çı­la­rın, ga­ze­te­ci­le­rin ko­nu bul­mak­ta ne ka­dar da şans­lı ol­duk­la­rı­nı ! gö­rü­yo­ruz.

Si­ya­set­çi­le­ri­miz sa­ğol­sun­lar ,biz­le­ri ku­zu ku­zu yö­ne­tir­ken ko­nu­yu­da ka­fa­la­rı­na gö­re ta­sar­la­yıp önü­mü­ze se­ri­yor­lar.
Şu an­da hal­kı­mı­zın en bü­yük so­run­la­rın­dan bi­ri iş­siz­lik ve yok­su­luk...An­la­ya­ca­ğı­nız eko­no­mik dert­le­re bir tür­lü ça­re bu­lu­na­mı­yor. Hat­ta ha­li­ni­ze şük­re­din di­yen­ler bi­le var.Biz­le­re Yu­na­nis­tan ın  if­las eder du­ru­ma gel­di­ği­ni söy­lü­yor­lar. Av­ru­pa Bir­li­gi­ne gir­mek için elin ga­vu­ru­na her tür­lü ta­vi­zi ve­rip ön­le­rin­de el pen­ce du­ru­yor­lar.Pe­ki bu çok akıl­lı­lar ya­kın za­ma­na ka­dar zen­gin­li­ğiy­le ün sal­mış Yu­na­nis­tan’ın AB ye gi­ri­şin­den ve EU­RO böl­ge­si­ne ge­çi­şin­den  son­ra­ki du­ru­mu­nu gör­mü­yor­lar­mı...ya­ni biz Av­ru­pa bir­li­ği­ne gi­rer­sek iş bu­lup
Zen­gin bir ül­ke­mi ola­ca­ğız.

Di­ye­cek­si­niz­ki fi­es­ta­cı Yor­go Al­man Hans ka­dar ça­lış­kan de­ğil..Bu ne­den­le böy­le­si­ne zor ve al­tın­dan kal­kı­la­ma­ya­cak ka­dar zor bir ma­li sı­kın­tı içe­ri­si­ne düş­tü yu­nan hal­kı ve hü­kü­me­ti.

San­ki Tür­ki­ye li çok ça­lış­kan­da Al­man sa­na­yi­ci­siy­le in­sa­nıy­la boy öl­çü­şe­cek.İn­gi­liz kur­naz­lı­ğıy­la baş ede­cek.Emi­nim duy­muş­su­nuz­dur.Şu an­da Tür­ki­ye dün­ya­nın en tem­bel

Ül­ke­le­ri ‘lis­te­sin­de 4. sı­ra­da...1.nin Ame­ri­ka Bir­le­şik Dev­let­le­ri ol­du­ğu an­ket­te ba­na gö­re
Ha­ta var gi­bi. Dün­ya­nın bir­çok ül­ke­si­ni ge­zer­ken, ba­zı­la­rın­da da ça­lı­şır­ken, Ara­bis­tan­lı­la­rın ve Or­ta­do­ğu coğ­raf­ya­sın­da ya­şa­yan müs­lü­man halk­la­rın Tür­ki­ye’de­ki­le­re gö­re da­ha da tem­bel ol­duk­la­rı­nı göz­lem­le­dim.

O za­man­lar da söy­le­miş­tim pet­rol­cü dost­la­rı­ma, şim­di de söy­lü­yo­rum; “Siz bu gi­diş­le ba­tı­lı­la­rın uzak­do­ğu­lu ja­pon­la­rın ve ya­nı­ba­şı­mız­da­ki çin­li­le­rin kö­le­si ol­mak üze­re­si­niz. Bu­nu ne za­man söy­le­mi­şim? 1984 yı­lın­da, Suu­di Ara­bis­tan’da Ri­yad’da.

Kral­lık ai­le­si­ne men­sup bir pren­sin ve­ka­le­tiy­le fo­toğ­raf stüd­yo­su aç­mış­tım. İş­ler iyi, pet­ro­lün ver­di­ği ra­hat­lık ve pa­ra, Ara­bis­tan hal­kı­nı dün­ya­nın im­pa­ra­to­ru du­ru­mu­na ge­tir­miş­ti. Ve­ya on­lar öy­le zan­ne­di­yor­lar­dı.

Ya­ban­cı­la­ra aşa­ğı­la­yı­cı bir ta­vır­la ba­kı­yor, tıp­kı yüz­yıl­lar ön­ce Af­ri­ka ve fa­kir ül­ke­ler­den ge­tirt­tik­le­ri köy­lü­ler gi­bi dav­ra­nı­yor­lar­dı. On­la­rın yap­tık­la­rı tek şey, ka­fa­la­rı­na gö­re ti­ca­ret ve Al­lah ka­bul et­sin gün­de beş va­kit na­maz kıl­mak ve de Sah­ra’da çay dem­le­yip iç­mek.

Ya­ban­cı­la­ra ha­kir dav­ra­nış­la­rın­dan bi­ri­ne ben de stüd­yom­da şa­hit ol­muş­tum. Er­te­si gün, ve­ril­mek üze­re çek­ti­ğim ve­si­ka­lık fo­toğ­ra­fın sa­hi­bi stüd­yo­nun yan ta­ra­fın­da bu­lu­nan kal­dı­ğım evin ka­pı­sı­nı sa­bah saa­tin 5’in­de çal­ma­ya baş­la­dı.
Za­ten geç yat­mış­tım. Aman iş­ler ak­sa­ma­sın, şu Türk­ler ya­lan­cı de­me­sin­ler di­ye çok ça­lı­şıp hem ka­li­te­ye hem de za­ma­na önem ve­ri­yor­dum. Ada­mı sa­ba­hın kö­rün­de kar­şım­da gö­rün­ce si­nir­len­dim. Dük­ka­nı sa­at 8’de aça­ca­ğı­mı söy­le­dim. Adam ıs­rar­la fo­toğ­ra­fı­mı al­ma­dan git­mem di­ye tut­tu­run­ca, “Ben se­nin kö­len mi­yim?” de­dim.

Adam da çok do­ğal bir­şey söy­lü­yor­muş gi­bi “Ta­bi­ki sen be­nim kö­lem­sin. Hem de bin de­fa, yüz bin de­fa­” dil­ye ba­ğı­rın­ca, ön­ce şa­şır­dım da­ha son­ra si­nir­le ada­mın su­ra­tı­na yum­ruk sal­la­dım. Diş­le­ri kı­rıl­mış­tı.

Yal­lah bu de­fa şır­ta ya­ni po­lis­ler ge­lip be­ni ka­ra­ko­la gö­tür­dü­ler. Bi­lir­si­niz şe­ri­at ka­nun­la­rın­da di­şe diş, gö­ze göz. Adam tut­tur­du il­la­ki be­nim de bir yum­ruk­la diş­le­ri­min kı­rıl­ma­sı­nı. Ri­ca min­net kar et­mi­yor. Or­ta­ğım pren­sin yar­dım­cı­sı­nı te­le­fon­la ara­dık. Ara­cı ol­du ada­ma yük­lü­ce ri­yal­lar öde­me ta­ah­hü­dü ver­dik ve di­şi­mi­zi kur­tar­dık. Pa­ra­yı ve­rir­ken de ada­ma şu­nu söy­le­miş­tim; “Siz in­san­la­rı kö­le ola­rak gör­me­ye de­vam edip zu­lüm ya­par­sa­nız, ile­ri­de zu­lüm gö­re­cek du­ru­ma ge­lir­si­ni­z”. Gül­müş­tü kı­rık diş­le­riy­le ve şim­di 2010 yı­lın­da­yız ne o Ara­bis­tan es­ki Ara­bis­tan, ne o es­ki Ara­bis­tan­lı es­ki­si gi­bi gu­rur­lu, mağ­rur.

Çe­şit­li ba­ha­ne­ler­le sa­vaş çı­ka­ran ba­tı­lı­la­rın bir üs­sü ha­li­ne gel­di­ler.

Kor­ka­rım ki, böy­le gi­der­se da­ha da çok bas­kı al­tı­na alı­na­cak­lar. An­lat­mak is­te­di­ğim, bu­gün­ler­de ba­şı­mız­da do­la­şan fe­la­ket bu­lut­la­rı­nı bir an ön­ce fark edip, açı­lım tu­za­ğın­dan ve çe­şit­li po­le­mik­ler­den uzak­la­şıp yi­ne es­ki­si gi­bi bir­bi­ri­mi­ze ke­net­len­me­miz.

Yazarın Tüm Yazıları İçin Tıklayınız »